Menu
Gildia Pióra na Patronite

wytrzymać ten świat

identyczne są nasze smutki
dostrzegam w lustrze
twoją słodko-kwaśną twarz
kilka płowych łez

pewnego wieczora napotkałam
jakąś duszę
była zbyt płochliwa
aby wytrzymać ten świat

nie znam języka mojego życia
nie znam słów
które mogłyby określić
przerażony samym sobą czas

wierzę w poranek
kiedy to z bezsenności budzą się
przypowieści
ogrom jutra przeraża
lecz jesteśmy gotowi zburzyć
ten mur

prześwietlone do cna myśli
naznaczone fantazje
jak daleko stąd do wolności
jak długo potrwa
zanim zrozumiem
tutejszy wszechświat

dlaczego samotność
bywa tak kurczowo nagminna
skoro czekamy
na właściwy pociąg

1638 wyświetleń
66 tekstów
3 obserwujących
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy!